وصیت نامه عجیب حسین پناهی

میزی برای کار!!

کاری برای تخت!!

تختی برای خواب!!

خوابی برای جان!!

جانی برای مرگ!!

مرگی برای یاد!!

یادی برای سنگ!!

این بود زندگی........"حسین پناهی"

چه مهمانان بي دردسري هستند مردگان
نه به دستي ظرفي را چرك مي كنند
نه به حرفي دلي را آلوده
تنها به شمعي قانعند
و اندكي سكوت...

عقرب عاشق
دم به كله اش مي كوبد و
شقيقه اش دو شقه مي شود
بي آنكه بداند
حلقه ي آتشي را خواب ديده است
عقرب عاشق...

سرودی برای مادران

پشت دیوار لحظه ها همیشه کسی می نالد 
چه کسی او؟
زنی است در دوردست های دور 
زنی شبیه مادرم 
زنی با لباس سیاه 
که بر رویشان 
شکوفه های سفید کوچک نشسته است 
رفتم و وارت دیدم چل ورات 
چل وار کهنت وبردس بهارت 
پشت دیوار لحظه ها همیشه کسی می نالد 
و این بار زنی بهیاد سالهای دور 
سالهی گمم
سالهایی که در کدورت گذشت 
پیر و فراموش گشته اند 
می نالد کودکی اش را 
دیروز را 
دیروز در غبار را 
او کوچک بود و شاد 
با پیراهنی به رنگ گلهای وحشی
سبز و سرخ
و همراه او مادرش
زنی با لباس های سیاه که بر رویشان شکوفه های سفید کوچک نشسته 
بود 
زیر همین بلوط پیر 
باد زورش به پر عقاب نمی رسید 
یاد می آورد افسانه های مادرش را 
مادر 
این همه درخت از کجا آمده اند ؟
هر درخت این کوهسار 
حکایتی است دخترم 
پس راست می گفت مادرم 
زنان تاوه در جنگل می میرند 
در لحظه های کوه 
و سالهای بعد 
دختران تاوه با لباس های سیاه که بر رویشان شکوفه های سفید نشسته 
است آنها را در آوازهاشان می خوانند 
هر دختری مادرش را 
رفتم و وارت دیدم چل وارت 
چل وار کهنت وبردس نهارت 
خرابی اجاق ها را دیدم در خرابی خانه ها 
و دیدم سنگ های دست چین تو را 
در خرابی کهنه تری
پشت دیوار لحظه ها همیشه کسی می نالد
و این بار دختری به یاد مادرش